هو الله

تنهایی

سخته توی دنیای متفاوتی از بقیه آدمها زندگی کنی. یعنی سختیش به اینه که کسی درک نمیکنه خوشحالی و ناراحتیهات چیه. رنگ، صدا، بو، حتی نوع راه رفتن، نگاه کردن و خیلی چیزهای دیگه تو رو یاد خاطرات گذشته میندازه، اینو چطور میتونی برای دیگران توضیح بدی که سر یک هزارم ثانیه پرت میشی به دنیای کاملا متفاوت و دوری که از حدود سن خودت هم میگذره. وقتی صدای سازهای ایرانی و هندی و افغانی رو میشنوی و حس میکنی متصل شدی به اصلی و گذشته خیلی خیلی دوری که نمیدونی کجاست ولی میدونی که هست چطوری میشه اینارو توی قالب حرف و کلمه آورد؟  

 

   + مطرب دل ; ٩:٠٧ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۳/٩/۱٤
comment نظرات ()