هو الله

مولانای جان

کتابی رو دارم میخونم این روزها از آن مری شیمل راجع به مولانا و اشعارش. قدرتی که مولانا داره واقعا عجیبه. با وجود شمس و عشقی که اون توی دلش زنده کرد جاودانه شد و نه تنها جاودانه شد، اون احساس شور و ذوقی که داشت را به ما انسانهای صدها سال بعد هم منتقل کرد. یاد این شعر افتادم الان:

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر

یادگاری که در این گنبد دوار بماند

 

و واقعا راز ماندگاری همینه، عشق. امیدوارم که روزی برسه که بتونم درک دریافتشو و لیاقت منتقل کردنش رو داشته باشم. 

 

 

 

 

   + مطرب دل ; ٧:٢۳ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٤/۱/۱٠
comment نظرات ()